Vandeau

Ludo

Pers

1.Groupe Ludo Vandeau brengt wondermooie melancholie Bij de Vieze Gasten


Het Nieuwsblad. zaterdag 16 februari 2013, 20.30u (Auteur: Neelke Lelubre)



GENT - Ludo Vandeau stelde vrijdagavond liederen voor uit zijn kersverse cd “Entre chien et loup” Bij de Vieze Gasten. Een sfeervolle en tevens overvolle zaal keek vol verwachting uit naar de nieuwe meeslepende Franse chansons die ze van Vandeau gewend zijn. En die verwachtingen werden meer dan ingevuld.
Vandeau kwam op, nam z’n gitaar en ving aan met een prachtig lied. Vol overgave bracht hij in heerlijk literair Frans de song Femme, een beklijvend lied over, naar Vandeaus eigen zeggen: 'een lieve en attente vrouw uit mijn leven.' Met de woorden: 'Amai ’t is hier warm. Goedenavond,' bracht Vandeau het publiek vrijwel onmiddellijk aan het lachen. Nadien werd de tweede song Ma mer du nord ingezet, een lied waarbij Herlinde Ghekiere haar glasheldere stem kon laten zegevieren. Een derde song was een 'ode aan Gent en elke toffe metropool' en daarmee konden ook de andere leden van de band hun muzikaal talent tentoonspreiden. Met Danny Van Rietvelde aan de percussie, Wim Ramon aan de bas en contrabas, Siegfried Van Schuylenbergh, aan de dobro, mandoline en banjo, en Stijn Bettens, aan de accordeon, accordina en bandoneon, kon het publiek rekenen op een heus en gevarieerd samenspel.

Man van het woord
De titel Entre chien et loup verwijst naar de korte tijd tussen licht en donker, waarbij de hond de dag symboliseert en de wolf de nacht. 'Mijn nummers zijn vrijwel altijd gebaseerd op gebeurtenissen uit mijn leven. Dingen die ik zelf heb meegemaakt', aldus Vandeau. En die persoonlijke feiten kwamen ook frequent naar voor in het hele repertoire. Met fraaie lyrics zoals: ‘Jardin de fleurs, jardin de pleurs’ en ‘J’ai cherché la vérité mais pas trouvé’ toonde Vandeau dat hij een man van het grote woord is. Ook met het prachtige Chloë, een ode aan zijn moeder die eigenlijk Georgette heette, wist hij iedereen onder de indruk te brengen.
Hoewel zijn teksten stuk voor stuk une tristesse merveilleuse met zich meedroegen, bleef de muziek te allen tijden vrolijk, hoopvol en ook een tikkeltje zuiders. Je kon je gerust wanen in de straten van het Franse Cahors of een andere zuidelijk gelegen stad in Frankrijk.

Sneeuw
Maar ook minder zwaar geladen liederen werden gebracht onder andere een lied over chocolade, een over dromers en rugzaktoeristen onder de naam Buffet de la gare en een song over sneeuw. Vandeaus korte introductie van ‘La Neige’ was opmerkelijk: 'Soms verlang ik naar sneeuw in het putje van de zomer. Sneeuw kan de lelijkheid van het leven bedekken. Zo nu en dan zou ik mijzelf willen ondergraven in sneeuw, zodat ik mijzelf niet meer kan horen.'

Covertjes
De band bracht ook een aantal covertjes in een volledig nieuw kleedje. Nummers van onder andere de Franse singer- songwriter Guy Béart en het innemende Elsa van Léo Ferré werden opgevoerd. 'Vroeger werd er bij mij thuis dikwijls naar Franse chansons geluisterd, maar ook veel naar Spaanstalige muziek. Vandaar dat ik nog een tijdje in het Spaans gezongen heb, maar ik ben er toen mee gestopt omdat ik vond dat chansons mij beter afgingen', vertelt Vandeau.


Bekend in de oren
Er werden ook een aantal nummers uit het Bodixel-tijdperk opgevoerd, zoals Sara, waarmee de groep nog streed voor een plaatsje in de Belgische pre-selecties voor eventuele deelname aan het Eurovisie Songfestival van 2007. Het concert werd afgesloten met het notoire La même vieille Suzie, over de eenvoud van het leven en bovendien ook één van Vandeaus favoriete songs. 'Je kan een dure jeep kopen of een dure vest. Maar uiteindelijk moet je de volgende dag toch weer gaan werken.' En met de up tempo gitaartonen kwam een einde aan het lied en daarmee ook aan het schitterende concert.

“Groupe Ludo Vandeau” is al zeker te bewonderen tijdens de Gentse Feesten op 24 juli op de Place Musette, aan het Beverhoutplein.


Meer info over Ludo Vandeau :
op www.facebook.com/ludovandeau.bandpage of op www.ludovandeau.be







2.Pers over marguerite

De sfeer die Ludo Vandeau en zijn kompanen oproepen op deze cd is moeilijk in enkele woorden te vangen. Weemoed is er zeker een van, maar ook verlies en verlangen horen erbij, een zekere tristesse ook. Toch slaagt de zanger erin om ook enige levensvreugde en een onderweg-gevoel te laten klinken. Her en der klinkt de stem van Ludo Vandeau zoals die van een neefje van die grote Brussels-Vlaamse chansonnier, maar hij mag best tevreden zijn met zijn eigen stemgeluid.
 
De combinatie van mooie teksten en dito stem met andere instrumenten (accordeon, piano, cello, gitaar, …) levert telkens weer prachtige nummers op, met een verscheidenheid die er beslist mag zijn. “Onderweg” is misschien nog de beste term om deze cd samen te vatten: onderweg van de ene levensfase naar de andere, onderweg van stationsbuffet naar café, onderweg van nergens naar ergens.
 

 
Aangename cd om het onderweg zijn naar wat, waar of wie dan ook wat in een muzikaal kader te plaatsen en meer zin te geven  

Reisboeken.be







3.De Standaard : Ludo Vandeau (Bodixel) zet grote stap voorwaarts


Handelsbeurs Gent. Concert.


Het Gentse chansonorkest Bodixel stelde in de Handelsbeurs zijn derde album voor.

Hij werd bekend als zanger bij Ambrozijn en even bij Laïs, maar vandaag lijkt Ludo Vandeau steeds steviger op eigen benen te staan. ,, Nous ajustons incessament le monde'' , zong hij woensdagavond in Gent, met een stem die onvermijdelijk – en niet geflatteerd - deed denken aan Jacques Brel.

Zijn groep heet Bodixel, een wat onverwachte naam met een mythologisch verhaal erachter (de maangodin Ixchel), maar dat vertelt Ludo Vandeau er dezer dagen niet meer bij. ,,Gewoon een muzikaal spel'', zegt hij glimlachend, wetend dat de oorspronkelijke naam Bodixchel was, maar dat het weinig zin heeft om het publiek met zo een moeilijk te schrijven naam op te zadelen.

Zopas is het derde album van de groep uitgebracht en daarmee zet Bodixel serieuze stappen vooruit. De plaat is verschenen bij het folklabel Wild Boar, de fotograaf Michiel Hendryckx heeft niet alleen de foto's voor het digipack gemaakt, maar ook het erg fraaie artwork ontworpen. Een management wil de groep verder brengen, liefst ook naar Frankrijk. En vooral is de groep muzikaal erg gegroeid, en heeft Ludo Vandeau duidelijke keuzes gemaakt.
In de Handelsbeurs stelde Bodixel zijn plaat Marguérite voor, en dat bleek geen simpele opdracht. Om de nieuwe songs goed te kunnen vertolken, werd het kernkwintet versterkt met de accordeonist Gwen Cresens, drie blazers en drie strijkers. Je zag het zweet zo over het kloeke voorhoofd van Ludo Vandeau lopen.

De Gentenaar ging er vol vuur tegenaan. ,,Vue de lune'' dreef nog sober op een gitaar en een cello, maar daarna sloeg Bruno De Castro een funky piano aan en kwamen de andere muzikanten erbij voor ,,Petite Chanson''. ,, Ik zag een rilling in je ziel/ is dat de liefde, de smart, of gewoon een weerspiegeling van de regen? ''. Vandeaus teksten staan zwanger van kleuren en geuren van de seizoenen, waartegen zijn ziel zich aanschurkt.

,,Sommigen zeggen dat Marguérite een conceptplaat is'', zegt hij. ,,De liederen stammen alleszins niet uit dezelfde periode, maar ze hebben wel een verwant thema. Ze komen allemaal uit mezelf, ze zijn geïnspireerd door mijn relatie met de mensen die ik ken. En Gwen Cresens heeft alles muzikaal samengebracht vanuit zijn klassieke opleiding.''

Op het podium vertaalde hij het romantischer. ,,Een ode aan de mens die verloren loopt in de tijd, zijn heil zoekt in koffie en een sigaret, om uiteindelijk triest te beseffen dat niets voor eeuwig blijft'', zo kondigde hij het titelnummer van de nieuwe plaat aan. Als frontman heeft hij nog wat last om zijn publieke rol te vertolken, maar als zanger en auteur gaat er van Ludo Vandeau een pure, intense overtuigingskracht uit. Dit is een man voor wie zingen haast een missie is.

Spaans en Frans

Bodixel debuteerde in 2002 met de cd Todo Cambia. Met de tweede cd Métropole werd de toon pas goed gezet en Bodixel ontpopte zich al snel tot een ensemble dat zich specialiseerde in Frans- en Spaanstalig werk. De kern bestond uit de broers Ludo Vandeau en Bruno De Castro, die thuis opgroeiden met veel chanson, en zo een blijvende liefde voor het Frans en het Spaans bewaarden. ,,Ik schrijf in het Nederlands, soms in het Frans'', aldus Vandeau. ,,De liederen zijn heel persoonlijk, evident, en als ik ze in mijn eigen taal zou zingen, zou dat heel direct overkomen. In een andere taal kan ik wat afstand nemen.''

In die vier jaar evolueerde de groep geweldig. Een paar verre tournees in Chili en Cuba voegden ervaring toe. Een label valt er vandaag niet meer op te plakken, al roept het poëtische gebruik van het Frans onmiskenbaar de wereld van het chanson op. Maar Vandeau verheelt niet dat hij dolblij is met zijn nieuwe ritmesectie, die hem toelaat zijn songs fors te brengen. Zijn prachtige donkere stem draagt die bredere groepsklank met zwier - al kan hij ook heel teder een sober lied zingen.

Het concert in de Handelsbeurs was geen hoogtepunt, wegens te veel zenuwen, een matige klankmix in de zaal, en materiaal dat nog te vers is om al goed te vloeien. Maar er sprak wel een geweldig podiumplezier uit, en een duidelijke hang naar eerlijk muziek maken. Als je Vandeau daar op het podium zo intens ziet zingen, geloof je hem moeiteloos.

Bodixel. Gehoord in de Handelsbeurs te Gent.

Van onze redacteur Peter Vantyghem












4. Ludo Vandeau & Bodixel : cd Marguerite


Wat eerst een moeilijke cd leek, blijkt na enkele beluisteringen een pareltje... De aanhouder heeft gewonnen. Of is het de groep? (CD)


Na ‘Todo Cambia’ en ‘Métropole’ stellen ze u met trots ‘Marguérite’ voor. Behalve de hemelse stem van Ludo vond ik er in het begin niet veel aan. Zeker niet in vergelijking met Todo cambia. Na een aantal beluisteringen moet ik mijn mening echter herzien. Ik denk een beetje teveel bedwelmd geweest te zijn door Ludo’s stem. Daardoor hoorde ik noch de muziek, noch de inhoud van de nummers. Gelukkig geef ik niet snel op, waardoor deze cd zeker en vast een eerlijke kans gekregen heeft. Hieronder vindt u het resultaat van mijn bevindingen. Bijna elk nummer op deze cd kent een Franse tekst. Enkel ‘Cucurucucu’ is een Spaans nummer. Een mooie mix aan meerstemmige zang, stevige percussie, allerlei soorten gitaren, piano, blaasinstrumenten, cello, accordeon,… zorgt voor een rustgevend gevoel binnen de Bodixelmuziek.
Wat ik eerst niet vond in de muziek heeft met later extra gegrepen. Niet enkel de stem van Ludo maakt Bodixel tot Bodixel. Veelal zijn het de kleine details die het ‘m doen. In ‘Buffet’, een ongelooflijk mooie musette, valt dit duidelijk op. Je kan er elk instrument uithalen, tot het kleinste percussieinstrumentje. De klanken leven naast elkaar; afzonderlijk van elkaar. Maar tegelijkertijd weten ze op een verbluffende manier met elkaar te blenden. Dat kan meteen ook de reden zijn waarom ik in het begin enkel Ludo hoorde. De muziek en zang versmelten zo wonderbaarlijk met elkaar dat het méér dan één geheel vormt.
Geen enkel nummer roept dezelfde sfeer op en toch kun je een rode draad door de gehele cd trekken: Franstalige nummers met een hoog klassebakgehalte.


Gelijklopend in elk nummer is de opbouw. Je voelt elk nummer duidelijk opklimmen tot een aangrijpende climax. Een rustig begin zowel in stem als muziek. Gelijktijdig komen ze tot een hoogtepunt. Dat is de sterkte binnen op dit plaatje. ‘La même vieille Suzie’ is een van mijn favorieten. Het nummer begint met een ongelooflijk mooie fluitsolo. Daarmee bedoel ik dan ‘schuifelen’ zoals ze in Gent wel eens durven zeggen. Iemand die op zulke manier kan fluiten; daar kan ik alleen maar jaloers op zijn. Voorts is dit een erg vrolijke song over de eenvoud van het leven. Niets verandert wanneer je wakker wordt. In het instrumentale tussenstukje herken ik ‘Fly me to the moon’, één van de mooiste jazzstandards ooit gemaakt. De prachtige meerstemmigheid tussen Ludo, Bruno De Castro en Elly Aerden brengt nog meer kleur in dit reeds kleurrijke geheel. Op het einde volgt nog een grappige saloonmuzieksolo. Dit bewijst de veelzijdigheid van de muzikanten en het feit dat ze in elk nummer een ander gevoel weten te leggen.


Een meer jazzy en bluessfeer tref ik dan weer in ‘Autoroute’. Vooral de bas slaagt erin dat te verwezenlijken. Voor mij ook één van de mooiste nummer. In de instrumentale solo jazzen de viool en de piano vrolijk mee.  Het is een prachtig voorbeeld van hetgeen je allemaal met folk kan bereiken. Bodixel slaagt er moeiteloos in het gegeven folk open te trekken en te verzoenen met allerlei verschillende muziekstijlen. Van chanson over musette, jazz en blues,… De titelsong, Marguérite, is dan weer een ongelooflijk mooie ballad. Heel eenvoudig met hoofdzakelijk piano.
In al haar eenvoud laat Bodixel ook de soms ietwat moeilijke teksten tot hun recht komen.
Een heel mooi stukje vind ik terug in ‘Vue de lune’: ‘Oh, je veux ’t amener et tout revivre en tout. Au jardin les plages le vent alizé et les oiseaux. Je ne suis que l‘esclave de l’amour, je m’incline pour que rien ne se perde dans le sel de ce monde. Pour que je ne disparaisse dans la multitude. Pour que je n’aie vécu en vain…




Wat me eerst een erg moeilijke en niet te vatten schijf leek, blijkt later een pareltje te zijn waar ik met zeer kritische oren naar heb moeten luisteren om het te kunnen waarderen. Maar één keer de waardering er was kon ik ‘Marguérite’ ten volle vatten en naar waarde schatten.
Een echte must voor mensen die houden van Franstalige muziek met een vleugje mysterie.

(folkforum)










DiscografieN_Discographie.html
MuziekN_Musique.html
FRF_La_Presse_Press_2.html

contact : info@ludovandeau.be 

© Ludo Vandeau 2013